De nieuwe hype: personal trainer

Met de huidige nadruk op gezond en fit leven, blijven ook de personal trainers uit de grond schieten als paddenstoelen. Elk individu die er wat sportief uitziet, kan zich tegenwoordig Personal Trainer noemen. Iets waar ik mij toch vaak vragen bij stel. Het is inderdaad gemakkelijk om met wat extra beweging en wat aangepaste voeding, mensen te helpen vermageren of meer spiermassa opbouwen. Maar wat doen ze bij iemand die geen juiste houding heeft bij het uitvoeren van hun oefeningen? Merken ze dit überhaupt op en weten ze wat de gevolgen kunnen zijn van deze foute uitvoeringen? Overbelasting van de schouders en nek zijn een veelvoorkomend fenomeen. Ik geef maar een voorbeeld: trainer X laat zijn klant een schouderoefening uitvoeren zonder rekening te houden met de dagelijkse schouder- en nekbelasting op het werk van de klant. De klant blesseert zich door de fitnessoefeningen die hem eigenlijk juist zouden moeten versterken. Het ergste is dat geen van beide partijen door heeft wat de oorzaak is van de blessure.

In tegenstelling tot veel andere gezondheidswerkers (bijv. Artsen, kinesisten), zijn personal trainers volgens de wet niet verplicht om te beschikken over een licentie om hun beroep uit te oefenen. Het ontbreken van een dergelijke voorziening en de belangrijke gezondheidsrol van persoonlijke trainers werpt de vraag op: ‘Wat is nu een goede personal trainer?‘. Een degelijke opleiding en zich blijven bijscholen is de sleutel tot een goede personal trainer. De kennis van een personal trainer is van cruciaal belang bij het ontwikkelen van een optimaal fitnessprogramma voor de cliënt en om onnodige kwetsuren te vermijden. Ik heb de neiging om een suggestie te doen dat personal trainers in België licentievereisten moeten hebben, zoals een bachelor in bewegingswetenschap of certificering door een organisatie waarvan de criteria uitgebreid zijn en algemeen geaccepteerd, voordat ze hun ambacht mogen uitoefenen.

Een overvloed aan certificeringsorganisaties bestaat reeds binnen de fitnessindustrie en elke organisatie beweert natuurlijk kennis te testen, vaardigheden en capaciteiten die essentieel zijn voor een fitness instructeur. Maar mijn ervaring leert me dat deze gecertificeerde organisaties echter vaak heel duur zijn en niet volledig aanleren wat ze zouden moeten doceren, vaak weggesmeten geld dus.

Je kan inderdaad wel wat ervaring hebben in fitnessinstructies geven en je kan mensen willen helpen, maar het besef moet er zijn dat je mensen niet helpt door hen verkeerde oefeningen te geven. De kennis moet veel dieper reiken dan het overbrengen van fitnessoefeningen en het volgen van basisschema’s. De fysiologie van het lichaam is de basis voor elke handeling die de cliënt doet. Als personal trainer vertrouwen mensen letter hun lichaam aan je toe, dan is het toch maar een kleine vereiste dat je weet hoe het lichaam nu eigenlijk werkt? De kennis van de spieren en de zenuwen moet als een mappenkaart zijn voor de personal trainer. Elke spier van ons lichaam staat in verbinding met elkaar. Een pijnlijke onderrug vindt zijn oorzaak bijvoorbeeld heel vaak in een immobiel heupgewricht en te zwakke buikspieren.

De personal trainer is per definitie een professional die een geïndividualiseerde aanpak gebruikt om cliënten te beoordelen, te motiveren, te onderrichten en te trainen met betrekking tot hun gezondheid en fitnessbehoeften. Om deze doelstellingen te realiseren, moet de personal trainer een sterke basis hebben in bewegingswetenschap. Dit kan volgens mij het beste worden bereikt door middel van formeel onderwijs.

Mensen die op zoek zijn naar de hulp van personal trainers verdienen een health & fitness professional die in het bezit is van een behoorlijk niveau van kennis, vaardigheden en capaciteiten om zo een veilig, blessurevrij en resultaatgericht fitnessprogramma te ontwerpen.

Join the discussion One Comment

Leave a Reply